WHS, het nieuwe golf-normaal?


Een nieuwjaarsknuffel met de beste golfwensen zat er al niet in; het had je bovendien zomaar een flinke snier hebben kunnen opleveren.
Immers, als golfer wakker worden in 2021 had leuker gekund.

Oftewel: welkom bij het World Handicap System.

Een blik op het persoonlijk golfprofiel volstond. Zelfs zonder in het nieuwe jaar maar een bal te hebben aangeraakt was bij velen al de eerste dimpel in de golfziel geslagen. Kreten als ‘drie komma twee punten omhoog, kijk maar op je pasje’, gonsden rond bij de koffie-to-go.
En dan is het nog niet eens 1 maart, het moment waarop de beginbalans van veel nieuwe golflevens definitief zal worden opgemaakt. Het is misschien maar een cijfertje op je golfpas, maar toch even wennen.

Allemaal met één doel: vanaf nu zijn alle golfers ter wereldwijd gelijk.
Wanneer hadden we dat soort woorden over gelijke kansen eerder gehoord? Hadden de frustraties van Dokter Frank Barney Gorton Stableford over zijn strijd tegen ‘par’ op de golfbaan, bijna 90 jaar geleden, ook al niet tot een revolutionaire manier van punten tellen geleid? Eindelijk konden alle golfers zich – volgens zijn systeem – op een gelijkwaardige manier meten, door het onderlinge verschil te verrekenen met een oprechte handicap.
Maar de wereld van golf en golfers werd almaar groter en noopte wederom tot een nieuwe onderling ijking.
Ter geruststelling: het good old Stableford-systeem blijft in sommige spelvormen nog bestaan. Alleen de berekening van je persoonlijke handicap wordt vanaf nu anders berekend, te beginnen met het gemiddelde van de beste 8 van je laatste 20 Q-kaarten.
En geen 20 kaarten ingeleverd sinds 2016? Laat dat maar aan het WHS-systeem over.

De gemiddelde middenmoters, en dat zijn er plotsklaps velen meer, zullen zich er niet al te lang mee bezighouden; hun ambities en verlangens liggen waarschijnlijk meer op het vlak van een spoedige ‘fysieke’ hereniging met golfmaatjes, bij voorkeur in de vorm van een flinke knuffel of, op z’n minst, een stevige en welgemeende handdruk na afloop van een fijne ronde. En ook daaraan wordt, buiten de golfbaan, hard gewerkt.

Maar wat zijn die voordelen van het WHS dan wel?
Ze zijn er wis en waarachtig.
Ook de allerlaagste single handicap’ers mogen vanaf nu scores over 9 holes inleveren. En voor iedereen geldt dat ook een ‘gemankeerde’ ronde, over meer dan 9 maar minder dan 18 holes kan worden ingevoerd. Er zijn dus geen moeilijke excuses meer nodig als na hole 13 de geur van verse koffie vanuit het clubhuis toch meer lonkt dan die 150 meter naar de vlag op de 14e. Gewoon de score van 1 tot 13 invoeren en het WHS doet de rest.
En strepen op de kaart? Die zetten we niet meer. Na het verlaten van elke hole wordt (maximaal) een ‘par + 2 + de extra handicapslagen op die hole’ opgeschreven; oftewel het aantal slagen dat bij Stableford nèt geen punt meer zou hebben opgeleverd. Maar zelfs als je per abuis een slag teveel zou hebben opgeschreven, dan word die score netjes digitaal voor je afgeroomd.

In de ‘nacht erna’ worden zelfs alle ongewenstheden, zoals werkzaamheden in de baan of heel slecht weer, die ieders ‘dagresultaat’ (ook een nieuwe term) statistisch gezien oneerlijk hebben beïnvloed, keurig gecorrigeerd.

Eigenlijk is het WHS een heel barmhartige vorm van strokeplay.

Kortom, het nieuwe golf-normaal heeft ook zijn voordelen. En als je even helemaal niks te doen hebt en per se álles over course en slope ratings, berekeningen tot ver achter de komma en soft- en hardcaps wilt weten, klik dan op deze link: golf.nl/whs

Het is wat het is. De ranglijsten zijn (en worden nog tot 1 maart) opgeschud en er is maar een manier om daar verandering is aan te brengen: gewoon zoveel mogelijk kaarten registreren en zorgen dat iedere keer die éne, slechtste 8e kaart wordt verbeterd!
Gelukkig rekent het systeem het allemaal automatisch voor ons uit…

Dit is een bericht van de PR- en Communicatiecommissie. 
De technische inhoud is geautoriseerd door de Handicap & Regelcommissie. Hun Q&A’s volgen binnenkort.
Scroll to top