Categorie: Geen categorie

Vreug­de bij strokeplay-winnaars

   
Op de foto’s: Eline de Zeeuw (re) ver­slaat na 36 holes Annet­te Blom­men­daal (2e). Bij de heren is zoon Jimi Nieuw­land vader Andries na 54 holes de baas.
Meer foto’s staan op de web­si­te: Leden-inlog > Foto galerij.

Afge­lo­pen novem­ber speel­den we het stro­ke­play kam­pi­oen­schap 2020 met veel regen, wind en tem­pe­ra­tu­ren die meer aan schaat­sen deden den­ken. Het soort weer dat we de afge­lo­pen maan­den veel gezien hebben.
Maar hoe anders was het dit week­end, bij edi­tie 2021.

Stra­lend weer. Ter­ras weer open (dank Göran en Susan!). Baan in zeer goede con­di­tie (dank Sjoerd, ook voor het bij­pun­ten zater­dag en zon­dag in alle vroeg­te). Har­ken in de bun­kers en vlag­gen die er weer uit mogen.
Kort­om: een ide­a­le mix voor een paar prach­ti­ge dagen. 

7 vrou­wen en 31 man­nen gin­gen de strijd aan, voor res­pec­tie­ve­lijk 36 en 54 holes. Zoals altijd bij deze uit­da­gen­de spel­vorm wis­sel­den spor­tie­ve hoog­te­pun­ten en momen­ten van diepe ver­twij­fe­ling (hole­sco­res van 10 of meer waren geen uit­zon­de­ring) elkaar af. Gewor­steld werd er, maar ieder­een kwam boven, ondanks de zon­dag­mid­dag opste­ken­de wind. 

Eline de Zeeuw was uit­ein­de­lijk glans­rijk win­naar bij de vrou­wen, met een score van 187. Annet­te Blom­men­daal, de win­naar van novem­ber 2020, was runner-up.
Bij de man­nen was het een strijd tus­sen vader Andries en zoon Jimi Nieuw­land, met Job van Nieuw­kerk, Joris van Alp­hen en Danny van den Berg er kort ach­ter. Jimi kwam als men­taal ster­ke win­naar uit de bus, 245 sla­gen over 54 holes, gevolgd door Andries en Job.

Kijk op de web­si­te, onder Meer­ron­de en Lea­der­board voor details. 

En .., schrijf je in vol­gend jaar!

Tekst: Albert van Marwijk Kooy; 
Foto's: Ruud Taal en Albert van Marwijk Kooy

Is mijn han­di­cap op hol geslagen?

Ofte­wel: hoe zit het nu eigen­lijk met het nieu­we handicap-systeem?

Een bericht van de Han­di­cap & Regel­com­mis­sie (7 mei 2021)

Voor­op­ge­steld: het World Han­di­cap Sys­teem (WHS) dat dit jaar is inge­voerd is niet nieuw, maar werd wereld­wijd al tien­tal­len jaren gebruikt. Euro­pa en enke­le ande­re lan­den, waar het sta­ble­ford-sys­y­teem werd toe­ge­past, heb­ben zich daar pas later bij aangesloten.
Sinds 1 janu­a­ri 2021 wordt over­al ter wereld het WHS toegepast.

Het WHS beoogt een rea­lis­ti­sche weer­ga­ve te zijn van ieders actu­e­le golf­ni­veau. Dat ver­oor­zaak­te even wat rumoer, omdat velen een hoge­re han­di­cap kre­gen aan­ge­me­ten. Dat zit zo:
Het WHS beoor­deelt steeds de beste 8 van de laat­ste 20 qua­li­fying-kaar­ten, waar­bij het WHS bij de invoe­ring een­ma­lig terug­ging tot 2016.
Bij min­der dan 20 inge­le­ver­de kaar­ten bere­ken­de het WHS zelf een gemiddelde.

Nu de praktijk:
Het kan voor­ko­men dat een mooie score geen han­di­cap-ver­be­te­ring ople­vert, omdat de oud­ste en nóg mooi­e­re kaart (van die laat­ste 20) ver­valt en daar­mee het gemid­del­de van de beste 8 nega­tief beïn­vloedt. Ander­zijds hoeft een kaart met een min­de­re score niet auto­ma­tisch invloed te heb­ben op de actu­e­le han­di­cap, omdat deze sim­pel­weg niet tot de beste 8 behoort.
Dat voor­komt al te dras­ti­sche koers­schom­me­lin­gen, zoals vroe­ger het geval kon zijn.

Om een ‘eer­lij­ke’ han­di­cap te ver­krij­gen loont het dus om veel kaar­ten te regi­stre­ren. Dat geldt voor ieder­een, dus onder­ling zal er niet veel veranderen.

Is het sta­ble­ford­sys­teem dan hele­maal vervallen?
Ja en nee.

Bij non-qua­li­fying (club)wedstrijden wordt de sta­ble­ford-tel­ling gebruikt om een snel­le uit­slag te kun­nen pro­du­ce­ren. Als je je kaart qua­li­fying wil maken dient deze als­nog óók als q‑kaart te wor­den te wor­den geregistreerd.
Het WHS-dag­resul­taat wordt ech­ter pas na een nacht defi­ni­tief, omdat loka­le omstan­dig­he­den (zoals de baan­con­di­tie, het weer, etc.) een cor­ri­ge­ren­de rol kun­nen spe­len. Die cor­rec­tie (Playing Con­di­ti­ons Cal­cu­la­ti­on) wordt elke nacht wereld­wijd toe­ge­past aan de hand van de gemid­del­de sco­res per baan.

Maar ver­diep je daar als spe­ler daar maar niet al te veel in. Eigen­lijk vol­staat het invoe­ren van de sco­re­kaart, zoals dat al jaren gebeurt.
Nieuw is dat de mar­ker een e‑mailtje ont­vangt om de score te beves­ti­gen. Ech­ter, in de prak­tijk blijkt dat mar­kers die niet bij eGolf4u staan gere­gi­streerd geen noti­fi­ca­tie ont­van­gen, waar­door de sco­re­kaart onge­ac­cor­deerd blijft. Dit pro­bleem valt te omzei­len door de sco­re­kaart in te die­nen via GOLF.nl, die wel alle gere­gi­streer­de NGF leden kent. Het resul­taat wordt ver­vol­gens ook opge­no­men door eGolf4u.

Een leuke bij­kom­stig­heid van het WHS is dat ook kaar­ten met min­der dan 18 – maar niet min­der dan 9 – ach­ter­een gespeel­de holes kun­nen wor­den inge­diend. Daar­bij heeft de NGF dwin­gend bepaald dat zo’n ‘eind­punt’ altijd ‘dui­de­lijk’ bij het club­huis dient te lig­gen, zodat bij het ver­la­ten van de baan geen ande­re holes wor­den door­kruist. Bij Old Cour­se Loe­nen is bepaald dat alleen hole 13 daar­voor in aan­mer­king komt.
Deze rege­ling wordt bij OCL uiter­aard pas van kracht als het spe­len van 18 holes weer is toegestaan.

Moch­ten er als­nog vra­gen ont­staan, neem dan con­tact op met de Han­di­cap & Regelcommissie.

Tha­lien Wes­se­link — tcwesselink@gmail.com


In de praktijk:
Reken zelf uit of je han­di­cap na een qua­li­fying-ronde wijzigt:

Ga naar de Golf-app (Golf.nl) of E‑golf4u:

  1. Bij Golf.nl: ga naar Mijn spel, daar­na naar Handicap
  2. Bij E‑golf4u: ga naar ‘Mijn WHS index’.
  3. In de lijst zie je laat­ste 20 sco­re­kaar­ten staan, waar­van de beste 8 Dag­resul­ta­ten vet zijn gedrukt
  4. Tel deze 8 sco­res bij elkaar op en deel die door 8. Het getal dat hier uit­komt is je nieu­we han­di­cap (soms afgerond).

Om-en-Om stra­lend van start

Net zo stra­lend als de zon stond Herenochtend’s wed­strijd­lei­der Bram van Vliet van­och­tend bij hole 1 om de 57 deel­ne­mers, flight voor flight, aan zijn nieuw­ste golf-inven­tie, de ‘Om en Om’-com­pe­ti­tie, te verwelkomen.
Eer­der al in coro­na-tijd bedacht hij, samen met zijn Heren­com­mis­sie-kom­pa­nen Harry Vos, Jan Theu­nis­sen en Lam­bert Thiry, de PAT (playing apart together)- en de AMP (alter­na­tie­ve matchplay)-competitie, ten­ein­de lock downs en ande­re belem­me­ren­de maat­re­ge­len enigs­zins draag­lijk te kun­nen overbruggen.
En Bram zou Bram niet zijn als er geen ludie­ke spel­vorm was bedacht. Hij slaag­de er zelfs in om een nieu­we vari­ant te beden­ken op alle reeds bestaan­de green­so­me-spel­vor­men, zodat de spe­lers behal­ve een hart onder riem ook nog een ver­ba­le gebruiks­aan­wij­zing mee de baan in kregen.

Het meest bij­zon­de­re van de Om-en-Om-com­pe­ti­tie is mis­schien nog wel het ont­bre­ken van een inschrijf­pro­ce­du­re; alle vaste leden van ‘De Heren­och­tend’ kun­nen sim­pel­weg alleen maar uitschrij­ven voor deze Om-en-Om-wed­strijd. Want zo gaat dat bij de immens popu­lai­re Heren­och­tend (althans, zolang geen shot­guns en gezel­li­ge nazits met prijs­uit­rei­kin­gen moge­lijk zijn).

De vol­gen­de Om-en-Om staat gepland voor 4 mei.
Uitschrij­ven (🤗) is moge­lijk vanaf nu.

(20 april 201)

Eer­ste MIDI is weer gespeeld

Gis­te­ren, woens­dag 14 april was het zover. Ein­de­lijk, na 1,5 jaar wach­ten weer een MIDI! In corona­proof-vorm, dus er is wat spon­ta­ni­teit inge­le­verd, maar de blij­heid dat het gewoon weer moge­lijk was over­heerste ruim.
Hoezo koud, hoezo inschrij­ven, hoezo inde­len, hoezo niet gewoon komen, het kon nie­mand iets sche­len. We kon­den weer, we moch­ten weer, en dat was alles dat telde.


28 enthou­si­as­te spe­lers die inschre­ven om in de heer­lij­ke zon te komen spe­len. Dat de noor­den­wind zó koud was dat het dui­de­lijk is dat er ijs op de Noord­pool ligt was gewoon ook goed nieuws.
Het is voor ieder­een nog even wen­nen, maar de klei­ne schoon­heids­fout­jes wer­den eigen­lijk niet opge­merkt en wor­den de komen­de weken weggepoetst.

Uiter­aard is de MIDI een wed­strijd en telt de uit­slag van van­daag ook gewoon mee voor de diver­se eind­uit­sla­gen aan het eind van het seizoen.
Helaas is er van­we­ge coro­na nog even geen prijs­uit­rei­king; hope­lijk kan dat in de loop van het jaar weer wel. Ook waren er geen neary en geen lon­gest drive. Logisch. Wat er wel was, was het feest van elkaar weer zien en spre­ken en het bijna echte MIDI gevoel.

En de uitslag.
Er is, dat kan ik wel zeg­gen, niet goed gespeeld. Nie­mand speel­de in zijn/haar buf­fer. Voor de actu­e­le pun­ten kun je de web­si­te raadplegen.

In Cate­go­rie 1 (hcp 0–19.9) heeft Berry Gan­ze­vles gewon­nen; in Cate­go­rie 2 was dat Huub Rosier. Maar win­naars waren we eigen­lijk allemaal!

Vol­gen­de week is er weer een MIDI, iede­re woens­dag tot begin sep­tem­ber. Inschrij­ving is vanaf iede­re vrij­dag 17.00 uur tot dins­dag 17.00 uur.
Bij de inschrij­ving kun je aan­ge­ven of je even­tu­eel vroeg of laat wil spe­len. De heren kun­nen kie­zen tus­sen de tee-kleu­ren wit en geel; de dames tus­sen blauw en rood. De MIDI is bedoeld om gezel­lig te mixen, dus ver­zoe­ken om samen te spe­len zul­len wij niet altijd honoreren.

Zolang de hore­ca ‘to-go’ sluit om 19.30 (en dat zal nog een paar weken zijn) is het maxi­mum aan­tal spe­lers per avond 36; daar­na zal dat meer kun­nen zijn.

Tot vol­gen­de week. Tot MIDI!

Jac­que­li­ne Rader­ma­cher Scho­rer (namens de MIDI-commissie)

De MIDI weer gestart

De MIDI, de 9 holes-wed­strijd die op de woens­da­gen in de lente en zomer wordt gespeeld, is al jaren dé gele­gen­heid om mede-club­le­den tij­dens het gol­fen beter te leren ken­nen. De MIDI-for­mu­le is geschikt voor spe­lers van elk han­di­cap-niveau en ook nieu­we leden zijn natuur­lijk van harte welkom.

Vanaf 14 april wor­den onze mid­week­se wed­strij­den weer gespeeld, zij het nog enigs­zins beïn­vloed door de coro­na-beper­kin­gen en het uiter­ma­te slech­te weer.
Het unie­ke van de ‘MIDI’, zoals de vrije inloop en de prijs­uit­rei­king onder het genot van de spe­ci­a­le ‘MIDI-hap’, blijft wel­is­waar nog even ach­ter­we­ge, maar van de nazit op het ter­ras wordt druk gebruik gemaakt.

In afwij­king tot wat voor­heen gebrui­ke­lijk was moe­ten alle deel­ne­mers zich van tevo­ren inschrij­ven via de wed­strijd­ru­briek op de web­si­te (eGolf4u). Dat kan vanaf de vrij­dag vóór de eerst­vol­gen­de MIDI, vanaf 17.00 uur. De inschrij­ving sluit op de dins­dag voor de wed­strijd om 17.00 uur.
De starts zijn tus­sen 16:00 en 18:30 uur.  Je kunt bij het inschrij­ven aan­ge­ven of je vroeg of laat wilt star­ten. Zolang de coro­na-maat­re­ge­len van kracht zijn zal geen inschrijf­geld wor­den gevraagd
De flightin­de­ling wordt gemaakt door de MIDI-com­mis­sie en staat op dins­dag­avond, vanaf ca. 20:00 uur, gepu­bli­ceerd als start­lijst bij de wed­strijd­ru­briek op de web­si­te (eGolf4u).

De laat­ste wed­strijd van het MIDI-sei­zoen staat gepland op 8 sep­tem­ber. We hopen dat er tegen die tijd weer een ouder­wets gezel­li­ge afslui­ting kan plaats­vin­den. Op die fees­te­lij­ke avond zul­len uiter­aard ook de diver­se win­naars wor­den bekroond.
Het is niet perse nood­za­ke­lijk om alle wed­strij­den te heb­ben mee­ge­speeld, want de resul­ta­ten wor­den bere­kend over de best gespeel­de ron­des. Maar ook als je maar een enke­le keer wilt deel­ne­men ben je natuur­lijk van harte welkom!

We hopen dat de gezel­lig­heid, die altijd zo ken­mer­kend is voor de MIDI, spoe­dig vol­le­dig zal kun­nen terugkeren.

Tot MIDI!

 

Maand­be­ker 2 — De lente is begonnen!

Hoezo erbar­me­lij­ke omstandigheden?


(foto’s: Andries Nieuw­land en Ruud Taal)

De eer­ste Maand­be­ker in deze pril­le lente werd geteis­terd door zwar(t)e luch­ten, een ste­vig wind­je en zelfs even een wit sneeuwtapijt.
‘April’ deed van­daag dus gewoon ‘wat het wil’, zoals het gezeg­de luidt.

Hoe dan ook, Joris van Alp­hen (op de foto, gemaakt door Jos van Oost) liet zich er niet door aflei­den en scoor­de een Hole-in-One 1 op de vijfde!

In Categorie‑1 wer­den Anne­te Blom­men­daal en Jimi Nieuw­land res­pec­tie­ve­lijk eer­ste en twee­de; bei­den met 33 (stableford-)punten, maar Annet­te met een bete­re 2e negen.
In Categorie‑2 wint Hans Huurnink op de hie­len geze­ten door Peter Nientker.

(5 april 2021)

WHS, het nieu­we golf-normaal

Het nieu­we jaar was nog maar amper begon­nen toen, zon­der maar een bal te heb­ben gesla­gen, bij velen al de eer­ste dim­pel in de golf­ziel was geslagen.
Kre­ten als ‘drie komma twee pun­ten omhoog, kijk maar op je pasje’, gons­den rond bij de koffie-to-go.
En toen was het nog niet eens 1 maart, het moment waar­op de begin­ba­lans van alle golf­le­vens defi­ni­tief werd opge­maakt. En dat alle­maal met één doel: alle gol­fers van de wereld zijn gelijk.
Wan­neer had­den we dat soort woor­den over gelij­ke kan­sen eer­der gehoord? Had­den de frus­tra­ties van Dok­ter Frank Bar­ney Gor­ton Sta­ble­ford over zijn strijd tegen ‘par’ op de golf­baan, bijna 90 jaar gele­den, ook al niet tot een revo­lu­ti­o­nai­re manier van pun­ten tel­len geleid? Ein­de­lijk kon­den alle gol­fers zich – vol­gens zijn sys­teem – op een gelijk­waar­di­ge manier meten, door het onder­lin­ge ver­schil te ver­re­ke­nen met een oprech­te handicap.
Maar de wereld van golf en gol­fers werd almaar gro­ter en noop­te weder­om tot een nieu­we onder­ling ijking.
Ter gerust­stel­ling: het good old Sta­ble­ford-sys­teem blijft in som­mi­ge spel­vor­men nog bestaan. Alleen wordt ieders per­soon­lij­ke han­di­cap vanaf nu anders bere­kend, te begin­nen met het gemid­del­de van de beste 8 van je laat­ste 20 Q‑kaarten.
En geen 20 kaar­ten inge­le­verd sinds 2016? Laat dat maar aan het WHS-sys­teem over.

De gemid­del­de mid­den­mo­ters, en dat zijn er plots­klaps velen meer, zul­len zich er niet al te lang mee bezig­hou­den; hun ambi­ties en ver­lan­gens lig­gen waar­schijn­lijk meer op het vlak van een spoe­di­ge ‘fysie­ke’ her­e­ni­ging met hun golf­maatjes, bij voor­keur in de vorm van een flin­ke knuf­fel of, op z’n minst, een ste­vi­ge en wel­ge­meen­de hand­druk na afloop van een fijne ronde.

Maar wat zijn die voor­de­len van het WHS dan wel?
Ze zijn er wis en waarachtig.
Ook de aller­laag­ste sin­gle handicap’ers mogen vanaf nu sco­res over 9 holes inle­ve­ren. En voor ieder­een geldt dat ook een ‘geman­keer­de’ ronde, over meer dan 9 maar min­der dan 18 holes, kan wor­den inge­voerd. Er zijn dus geen moei­lij­ke excu­ses meer nodig als na hole 13 de geur van verse kof­fie van­uit het club­huis toch meer lonkt dan de 150 meter ver­der­op wap­pe­ren­de vlag van 14. Gewoon de score van 1 tot 13 invoe­ren en het WHS doet de rest.
En stre­pen op de kaart? Die zet­ten we niet meer. Na het ver­la­ten van elke hole wordt (maxi­maal) een ‘par + 2 + de extra han­di­cap­sla­gen op die hole’ opge­schre­ven; ofte­wel het aan­tal sla­gen dat bij sta­ble­ford nèt geen punt meer zou heb­ben opge­le­verd. Maar zelfs als je per abuis een slag teveel zou heb­ben opge­schre­ven, dan word die score net­jes digi­taal voor je afgeroomd.
In de ‘nacht erna’ wor­den zelfs alle onge­wenst­he­den, zoals werk­zaam­he­den in de baan of heel slecht weer, die ieders ‘dag­resul­taat’ (ook een nieu­we term) oneer­lijk zou­den heb­ben beïn­vloed, keu­rig gecorrigeerd.

Eigen­lijk is het WHS een heel barm­har­ti­ge vorm van strokeplay.

Kort­om, het nieu­we golf-nor­maal heeft ook zijn voor­de­len. En als je even hele­maal niks te doen hebt en per se álles over cour­se en slope ratings, bere­ke­nin­gen tot ver ach­ter de komma en soft- en hard­caps wilt weten, klik dan op deze link: golf.nl/whs

Het is wat het is. De rang­lijs­ten zijn (en wor­den nog tot 1 maart) opge­schud en er is maar één manier om daar ver­an­de­ring is aan te bren­gen: gewoon zoveel moge­lijk kaar­ten regi­stre­ren en zor­gen dat iede­re keer die éne, slecht­ste 8e kaart wordt verbeterd!
Geluk­kig rekent het sys­teem het alle­maal auto­ma­tisch voor ons uit…

Dit is een bericht van de PR- en Communicatiecommissie. 
De technische inhoud is geautoriseerd door de Handicap & Regelcommissie. Hun Q&A’s volgen binnenkort.

(11–1‑2021)

Old Cour­se Loe­nen, Stu­art, de jeugd en de toekomst.


Ooit, inmid­dels meer dan een jaar gele­den, werd het ter­ras van Old Cour­se Loe­nen op zon­dag­och­ten­den druk bezocht door ouders, opa’s en oma’s ter­wijl hun kin­de­ren en klein­kin­de­ren over het groe­ne gras van de oefen­green dar­tel­den. Die aan­blik is sinds het uit­bre­ken van de coro­na-cri­sis helaas vol­le­dig anders. Het ter­ras is dicht en bege­lei­ders ‘langs de lijn’ zijn niet toegestaan.
Toch neemt de jeugd op de zon­dag­och­ten­den geluk­kig nog steeds in gro­ten geta­le bezit van de dri­ving range en oefengreens.

De groep bestaat uit meer dan 30 jon­gens en meis­jes, inge­deeld naar spel­ni­veau en leef­tijd. Het zijn veel­al kin­de­ren en klein­kin­de­ren van leden van Old Cour­se Loe­nen, maar ook enke­le van hun vriend­jes en vrien­din­ne­tjes heb­ben die zich spon­taan heb­ben aan­ge­meld. Meer dan een paar gym­pen heb­ben ze in eer­ste instan­tie niet nodig; de golf­clubs en bal­len stelt de golf­school beschikbaar.

Head pro Stu­art Mathie heeft er zicht­baar lol in als hij het jonge grut op een speel­se manier ver­trouwd pro­beert te maken met het golf­spel. In een oog­op­slag ziet hij welke jonge talen­ten hij over een paar jaar terug zal zien bij de trai­nin­gen van de com­pe­ti­tie­teams. Jong geleerd, oud gedaan; het gaat hier zeker op, want de hui­di­ge selec­tie van Old Cour­se Loe­nens eer­ste com­pe­ti­tie­team telt een aan­tal heel jonge spelers.

Alle kin­de­ren zijn jeugd­lid van de golf­club. De con­tri­bu­tie, inclu­sief het NGF-lid­maat­schap, bedraagt € 166,-. Dat is inclu­sief 10 prak­tijk- en the­o­rie­les­sen van een uur, waar­bij ze ook de regels in de baan leren ken­nen. Aan het eind van de reeks les­sen kun­nen de jonge gol­fes baan­per­mis­sie krij­gen, zodat ze afhan­ke­lijk van hun vor­de­rin­gen zelf­stan­dig of met hun ouders, opa of oma een paar holes kun­nen spe­len. Het enthou­si­as­me is bij veel kin­de­ren zo groot dat ze, vaak in groep­jes, ook na school­tijd komen oefe­nen. Dat is een van de voor­de­len van een golf­baan die zo dicht­bij het dorp ligt.

In de lente start een nieu­we serie van 10 jeugdoch­ten­den op zondag.

WHS, het nieu­we golf-normaal?

Een nieuw­jaars­knuf­fel met de beste golf­wen­sen zat er al niet in; het had je boven­dien zomaar een flin­ke snier heb­ben kun­nen opleveren.
Immers, als gol­fer wak­ker wor­den in 2021 had leu­ker gekund.

Ofte­wel: wel­kom bij het World Han­di­cap System.

Een blik op het per­soon­lijk golf­pro­fiel vol­stond. Zelfs zon­der in het nieu­we jaar maar een bal te heb­ben aan­ge­raakt was bij velen al de eer­ste dim­pel in de golf­ziel gesla­gen. Kre­ten als ‘drie komma twee pun­ten omhoog, kijk maar op je pasje’, gons­den rond bij de koffie-to-go.
En dan is het nog niet eens 1 maart, het moment waar­op de begin­ba­lans van veel nieu­we golf­le­vens defi­ni­tief zal wor­den opge­maakt. Het is mis­schien maar een cij­fer­tje op je golf­pas, maar toch even wennen.

Alle­maal met één doel: vanaf nu zijn alle gol­fers ter wereld­wijd gelijk.
Wan­neer had­den we dat soort woor­den over gelij­ke kan­sen eer­der gehoord? Had­den de frus­tra­ties van Dok­ter Frank Bar­ney Gor­ton Sta­ble­ford over zijn strijd tegen ‘par’ op de golf­baan, bijna 90 jaar gele­den, ook al niet tot een revo­lu­ti­o­nai­re manier van pun­ten tel­len geleid? Ein­de­lijk kon­den alle gol­fers zich — vol­gens zijn sys­teem — op een gelijk­waar­di­ge manier meten, door het onder­lin­ge ver­schil te ver­re­ke­nen met een oprech­te handicap.
Maar de wereld van golf en gol­fers werd almaar gro­ter en noop­te weder­om tot een nieu­we onder­ling ijking.
Ter gerust­stel­ling: het good old Sta­ble­ford-sys­teem blijft in som­mi­ge spel­vor­men nog bestaan. Alleen de bere­ke­ning van je per­soon­lij­ke han­di­cap wordt vanaf nu anders bere­kend, te begin­nen met het gemid­del­de van de beste 8 van je laat­ste 20 Q‑kaarten.
En geen 20 kaar­ten inge­le­verd sinds 2016? Laat dat maar aan het WHS-sys­teem over.

De gemid­del­de mid­den­mo­ters, en dat zijn er plots­klaps velen meer, zul­len zich er niet al te lang mee bezig­hou­den; hun ambi­ties en ver­lan­gens lig­gen waar­schijn­lijk meer op het vlak van een spoe­di­ge ‘fysie­ke’ her­e­ni­ging met golf­maatjes, bij voor­keur in de vorm van een flin­ke knuf­fel of, op z’n minst, een ste­vi­ge en wel­ge­meen­de hand­druk na afloop van een fijne ronde. En ook daar­aan wordt, bui­ten de golf­baan, hard gewerkt.

Maar wat zijn die voor­de­len van het WHS dan wel?
Ze zijn er wis en waarachtig.
Ook de aller­laag­ste sin­gle handicap’ers mogen vanaf nu sco­res over 9 holes inle­ve­ren. En voor ieder­een geldt dat ook een ‘geman­keer­de’ ronde, over meer dan 9 maar min­der dan 18 holes kan wor­den inge­voerd. Er zijn dus geen moei­lij­ke excu­ses meer nodig als na hole 13 de geur van verse kof­fie van­uit het club­huis toch meer lonkt dan die 150 meter naar de vlag op de 14e. Gewoon de score van 1 tot 13 invoe­ren en het WHS doet de rest.
En stre­pen op de kaart? Die zet­ten we niet meer. Na het ver­la­ten van elke hole wordt (maxi­maal) een ‘par + 2 + de extra han­di­cap­sla­gen op die hole’ opge­schre­ven; ofte­wel het aan­tal sla­gen dat bij Sta­ble­ford nèt geen punt meer zou heb­ben opge­le­verd. Maar zelfs als je per abuis een slag teveel zou heb­ben opge­schre­ven, dan word die score net­jes digi­taal voor je afgeroomd.

In de ‘nacht erna’ wor­den zelfs alle onge­wenst­he­den, zoals werk­zaam­he­den in de baan of heel slecht weer, die ieders ‘dag­resul­taat’ (ook een nieu­we term) sta­tis­tisch gezien oneer­lijk heb­ben beïn­vloed, keu­rig gecorrigeerd.

Eigen­lijk is het WHS een heel barm­har­ti­ge vorm van strokeplay.

Kort­om, het nieu­we golf-nor­maal heeft ook zijn voor­de­len. En als je even hele­maal niks te doen hebt en per se álles over cour­se en slope ratings, bere­ke­nin­gen tot ver ach­ter de komma en soft- en hard­caps wilt weten, klik dan op deze link: golf.nl/whs

Het is wat het is. De rang­lijs­ten zijn (en wor­den nog tot 1 maart) opge­schud en er is maar een manier om daar ver­an­de­ring is aan te bren­gen: gewoon zoveel moge­lijk kaar­ten regi­stre­ren en zor­gen dat iede­re keer die éne, slecht­ste 8e kaart wordt verbeterd!
Geluk­kig rekent het sys­teem het alle­maal auto­ma­tisch voor ons uit…

Dit is een bericht van de PR- en Communicatiecommissie. 
De technische inhoud is geautoriseerd door de Handicap & Regelcommissie. Hun Q&A’s volgen binnenkort.

Pio­nie­ren op Old Cour­se Loenen

Meer dan 50 leden van Old Cour­se Loe­nen heb­ben zater­dag tij­dens de Super Cross Coun­try ken­nis kun­nen maken met een paar nieu­we uit­hoe­ken van de golfbaan.
Ploe­gend, als waren het pio­niers uit de 19e eeuw, trok­ken zij het onlangs aan­ge­koch­te ‘nieu­we land’ in. Hun golf­trol­leys, als de huif­kar­ren van wel­eer, duw­den zij moei­zaam door het onont­gon­nen land; op naar de golf­vlag, die als sym­bool van de toe­komst aan de ein­der was geplant. De aan­blik van de naar hun bal­len speu­ren­de gol­fers leek nog het meest op het zoe­ken naar kie­vits­ei­e­ren en ande­re natuur­lij­ke spe­ci­men, want er zal nog heel wat grond moe­ten wor­den ver­zet alvo­rens daar seri­eus kan wor­den gegolfd.

      

       

Maar het idee van de wed­strijd­com­mis­sie, om op deze manier ken­nis te maken met het toe­kom­sti­ge Old Cour­se Loe­nen, sloeg gewel­dig aan.

Nau­we­lijks beko­men van de dras­si­ge erva­ring in het Nieu­we Land, leid­de de golf-trail via de meest vreem­de rou­tes naar een ande­re uit­hoek van het com­plex: Sjoerd’s Place, het zoge­noem­de scha­pen­veld­je naast de hoofd­in­gang. Zowel heen als terug moesten ver­ken­ners voor­uit wor­den gezon­den om de rich­ting van het vol­gen­de shot aan te geven en de bal daar­na ook nog terug te vin­den. De spe­lers moe­ten daar­bij onge­veer dezelf­de bele­ving heb­ben gehad als de Hol­land­se vis­sers die eeu­wen gele­den het spel met gekrom­de stok en bal van­uit Loe­nen aan de Vecht naar het ruige land aan de Schot­se oost­kust expor­teer­den. Met alle gevol­gen van dien …

    

Enfin, een dagje waar­op menig­een weer even met beide benen op de ruige grond werd gezet.

Scroll to top